►PLoYⓛⓞⓥⓔSoL◄

     "ที่นี่มัน.. "

     หญิงสาวเอ่ยเสียงเบาคล้ายพึมพำกับตนเอง สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาช่างแปลกไปจากที่ควรเป็น
ภาพท้องฟ้าสีครามกับผื่นหญ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เป็นภาพที่สวยงามและหาได้ยากยิ่งในยุคสมัยของเธอ

     "เจ้าเป็นใคร?" เสียงทุ้มดังขึ้นทางด้านหลังจำให้เธอต้องหันไปมอง นักรบหนุ่มในชุดเกราะเต็มยศ
ยืนอยู่ ณ ที่แห่งนั้น ใบหน้าที่ดูคุ้นเคยทำให้เขาดูน่าสนใจกว่าดาบยาวอันแหลมคมซึ่งหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
เสียอีก

     "...ท่านบาดเจ็บ?" หญิงสา่วไม่ตอบแต่กลับถามเขา เมื่อสังเกตเห็นเลือดสีแดงสดไหลรินอย่างน่ากลัวที่ไหล่ของคู่สนทนา ร่างบางลุกขึ้นยืนก่อนเดินมาทางชายหนุ่ม ส่งผลให้ดาบเล่มเดิมชี้เข้าใกล้เธออีกครั้ง

     "คิดจะทำอะไร" เจ้าของดาบกล่าวเสียงเย็นราวกับพร้อมจะปลิดชีพหญิงตรงหน้าได้ทุกเมื่อ
หากเป็นเขายามปกติคงใจเย็นกว่านี้ แต่ในยามที่สภาพอ่อนแรงดังที่เป็นอยู่นั้น จะให้เชื่อใจใครได้คงยาก
"ข้าถามว่าเจ้าเป็นใคร หากเข้าใกล้ข้าอีกแม้แต่ก้าวเดียวล่ะก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!"

     "...ข้าเองก็ไม่แน่ใจนักว่าจะบอกท่านอย่างไรดี.." เธอพูดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มเอาจริง น้ำเสียงลังเลแต่ทว่ามั่นคง

     "เอาเป็นว่าข้าชื่อซั่นเหมยแล้วกัน ...วางใจเถอะ ข้าไม่มีทางคิดร้ายกับท่านหรอก
ทางที่ดีท่านควรหาทางรักษาบาดแผลนั่นเสียก่อน ใกล้ๆนี่มีที่ใดพอจะพักได้บ้างหรือ"

     "........"

     นักรบหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง คล้ายลังเลว่าคำพูดของเธอเชื่อถือได้หรือไม่
แต่ดาบยาวที่กลับลงสู่ฝักเช่นเดิมแค่นั้นก็บอกได้แล้วว่าเขาคิดเช่นไร

     "...ทางนั้นมีม้าข้าอยู่" เขาหันหลังกลับเดินไปอีกทาง ปฏิเสธมือนางที่คิดช่วยเหลือด้วยความเงียบเฉย
ซั่นเหมยลอบถอนหายใจก่อนเดินตามชายหนุ่มไป คนเบื้องหน้าช่างหยิ่งในศักดิ์ศรีของตนไม่ต่างจากที่คาด

     "เจ้ารู้จักข้ามาก่อนใช่ไหม"

     จู่ๆร่างสูงก็ถาม หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นราวกับนั่นเป็นสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน "...เหตุใดท่านจึงกล่าวเช่นนั้น?"

     "เจ้าคิดช่วยข้าแต่ไม่รู้จักข้าเช่นนั้นรึ" ชายหนุ่มว่าต่อไปโดยไม่หันกลับมามอง
"แต่ถึงเจ้ารู้จักข้่าก็ไม่มีเหตุผลที่จะช่วย ..เรื่องนี้ล่ะที่ยังกวนใจข้า"

     "แน่นอน" เธอตอบพลางหัวเราะ รอยยิ้มบางปรากฎขึ้นบนใบหน้า "ใครเลยเล่าจะไม่รู้จักท่าน"

     ลิโป้เทพแห่งสงครามผู้นั้น

------------------------------------------------------------------------------------------------------

แอร๊ยยยยยยยยยยยย--!!! (/วิ่งหลบห่ากระสุน)

ขอโทษค่า อ่านไม่รู้เรื่องใช่มั้ยคะ เจ้าของบล็อครู้ตัวแต่ก็ยังลง T-T" 

อ๊ะ! ทำไมต้องเป็นเฮียลิเหรอ?

...ความชอบส่วนตัวคร่า~   (/วิ่งหลบกระสุนรอบ 2)

เศษฟิคเรื่องนี้ แต่งตอนเดินทางไปกรุงเทพด้วยรถยนต์

เนื่องจากเราแต่งไปขย่มไป(ถนนมันไม่เรียบไม่ใช่อะไรหรอก)

ก็เลยออกมาเป็นเช่นนี้

ถึงห้องพักจะแต่งต่อ มันก็อารมณ์ไม่ต่อเนื่องแล้วน่ะ

เลยปล่อยตัดจบมันงี้ละ ช่างมัน

ปล.พล็อตเรื่องคือนางเอกในปัจจุบันหลงเข้าไปในอดีตแค่นั้นล่ะ

ปล2.ทำไมลิโป้ถึงไม่ใช้หอก,ง้าว,ทวนอ่ะเหรอ นั่นเพราะ ลิ-โป้-หอก-หัก น่ะสิ

( ฉึก!! / มีหอกจากที่ไหนไม่ทราบแทงทะลุหัวจขบ.ตายคาที่)

กรี๊ดด~! ก็เฮียเพิ่งไปรบมา อาวุธประจำตัวมันก็ต้องพังเซ่!!

ปล3.ตัวข้านั้นไม่มีสกิลคิดชื่อจีนเลยให้ตาย

แต่บอกไว้ก่อนว่าจขบ.มีสกิลพิเศษ คือชอบตัวละครที่เป็นตัวร้าย

แล้วสามารถจิ้นให้เป็นคนดีสุดยอดได้